ในวันที่แสนเศร้า...สุดๆ

วันนี้เป็นวันเกิด...แต่มันกลับเป็นวันที่แสนเศร้า..คนที่รักมากที่สุดคนที่สำคัญที่สุดแม้แต่ข้อความอวยพรยังไม่มี..ทำไมตัวเองถึงทำได้ถึงขนาดนี้...มันไม่มีความหมายอะไรกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย...เค้ารอมาตลอดหวังว่าวันเกิดของเค้าตัวเองจะยอมคุยกะเค้าบ้างซักคำก้อยังดี...แต่กลับได้ยินคำว่า.."เชิญพร่ำเพ้อพรรณาไปเถอะ" นี่น่ะหรือคำอวยพรวันเกิดของตัวเองมันช่างต่างไปจากตัวเองที่เค้าเคยรู้จักมาก...ไม่อยากจะเชื่อแต่ก้อต้องยอมรับความจริงว่าในวันนี้ในหัวใจตัวเองคงไม่มีเค้าเหลืออยู่อีกแล้วจริงๆ

เค้าจะไม่โกรธตัวเองหรอกนะ...เค้ามันทำตัวเองๆจริงๆ

ขอบใจนะคนดีที่ครั้งหนึ่ง....เราเคยรักกัน....แต่เค้าจะรักตัวเองตลอดไป

ต่อให้ตัวเองจะเกียจเค้ามากแค่ไหนก็ตาม