วันอังคารที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2551

คิดถึงจัง


ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองจะเป็นยังไงบ้าง สอบได้ไหม เค้าทำไม่ค่อยได้เลยตัวเอง แยแน่ๆเลยอ่ะ คิดถึงตัวเองนะ บายจ๊ะ

วันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

ดีใจสุดๆๆ


ดีใจจังเลยที่ตัวเองไม่เป็นไรเหมือนที่เรากังวลกัน และก้อดีใจจังที่เราเข้าใจกัน และก้อดีใจมากๆๆๆมายที่ได้กอดกับตัวเองทั้งที่เคยกอดตัวเองมาก็เยอะแต่มันกลับรู้สึกพิเศษมาก มันเป็นกอดที่จริงใจแม้ว่าไม่ใช่ในฐานะแฟน วันนี้ที่เอารูปนี้พอดีไปเจอในคอมเพื่อนพี่ก็เลยมาแซว เอิ๊กๆๆๆ ตัวเองคงอร่อยน่าดู ล้อเล่นนะจ๊ะ มันดูน่ารักเป็นธรรมชาติดี แต่เสียดายที่ปีนี้เราไม่ได้ไปด้วยกันในฐานะเดิมแถมยังไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกันอีก นอนหลับฝันดีครับผม พี่มาส่งเข้านอนแล้วนะจ๊ะ.... ป.ล. เค้ารักตัวเองเสมอนะ

ดีใจจังที่ได้พูดความจริงซะที

คืนนี้ช่างเหนื่อยเหลือเกิน ทำงานมาทั้งคืนเลยตัวเองอยู่ในห้องแล็ปทั้งวัน ตอนนี้คิดถึงตัวเองจังเลย เมื่อคืนได้อยู่กะตัวเองแต่ก็แป๊ปเดียว ก็มีความสุขมากแต่ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่เพราะว่าตัวเองมาเพราะโดนบังคับ เพราะความเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวของพี่ มิหน่ำซ้ำตอนที่ตัวเองจะกลับเค้ากลับดื้อดึง ไม่ยอมให้ตัวเองกลับจนทำให้ทะเลาะกัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราคงจะไม่อยากห่างกัน แต่ก็อย่างว่าตัวเองไม่ได้รักเค้าแล้วนี่เนอะ ความจริงเค้าไม่ได้มีอะไรอย่างที่เค้าขู่ตัวเองหรอกแต่ที่เค้าทำไปก็เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรให้ตัวเองได้มาอยู่กะเค้าพูดคุยกะเค้า เค้ารู้ว่ามันไม่สมควรแต่ว่าเค้าก็ทำมัน แต่เค้าก็แอบน้อยใจเหมือนกันนะที่ตัวเองเชื่อว่าพี่เป็นแบบนั้นจริงๆ..ว่าพี่ทำแบบนั้นจริงๆ เพราะมันเหมือนกับว่าตัวเองไม่เคยรู้จักเค้าเลย แต่เค้าก็เข้าใจนะเพราะที่ผ่านมาเค้าก็ทำอะไรไม่ดีกับตัวเองตั้งมากมาย และเค้าเองก็รู้ดีว่าไม่อาจยื้อตัวเองไว้ได้ เพราะคนที่ไม่ได้รักแล้วมันจะกลับคืนมาได้ยังไงอีกอย่างตัวเองก็มีแฟนใหม่แล้วด้วย และเค้าก็เข้าใจว่าถ้าหากเรากลับมาคบกันเพื่อนๆของตัวเองก็คงจะไม่ชอบตัวเองแน่ๆตัวเองยังต้องเรียนให้จบยังไงเพื่อนก็สำคัญเค้าเองจะเข้มแข็งให้มากกว่านี้ให้ได้ ถ้าหากว่าตัวเองได้อ่านข้อความนี้ตัวเองอย่าเพิ่งขี้เกียดอ่านนะจ๊ะ ต่อไปอ่ะเดี่ยวถ้าเค้ามีอะไรในใจเค้าจะมาเล่าให้ตัวเองฟังนะ
ที่เค้าพูดมาทั้งหมดนี้แหละคือความจริง เค้ามันก็แค่ไม่รู้จะทำยังไงถึงจะมีโอกาสได้อยู่กับตัวเองอีก เค้าขอโทษนะที่ทำให้ตัวเองต้องเสียใจ ฝืนใจ และเจ็บปวดหัวใจ และยังทำให้ต้องเจอกับอะไรร้ายๆที่ผ่านเข้ามา จนทำให้ตัวเองเครียด ร้องให้และมีน้ำตา อโหสิกรรมให้เค้านะคนดี ดูแลตัวเองดีๆนะ เค้ารักตัวเองเสมอนะ บ๊าย..บายจ๊ะ ป.ล. ขอให้การสอบครั้งนี้ตัวเองได้คะแนนเยอะๆนะจ๊ะ

วันศุกร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2551

ไม่รู้จะทำยังไงเลยจริงๆ


เรื่องราวทั้งหมดของเราทำไมมันต้องลงเอยแบบนี้ด้วย..พี่นี่แย่จริงๆเลยที่รักษาตัวเองไว้ไม่ได้ ตอนนี้พี่ไม่รู้จะทำตัวยังไงดีเลย
อยากบอกว่ารักหมดหัวใจ..แต่มันก้อไร้ค่า รู้แต่ว่าคงต้องปล่อยไป ตอนนี้ตัวเองเปลี่ยนไปมากมายจริงๆ พี่รับรู้เรื่องที่ตัวเองกำลังเจออยู่และพี่ก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำมันจริงๆอย่างที่คนอื่นบอก ต้องไม่ใช่ตัวเองแน่ๆ ดูแลตัวเองดีๆนะ ไม่ต้องคิดมากและไปใส่ใจกับคำพูดของคนอื่น พี่จะคอยเอาใจช่วย

วันอาทิตย์ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551

คงเป็นเพราะโชคชะตาของเรา

ทำไมเล็กถึงได้เปลี่ยนไปได้มากมายขนาดนี้ ยิ่งค้นหาก็ยิ่งเจอแต่เรื่องที่ปิดบังมาตลอด ...ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วเหลือเกินจนไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้เจออยู่ในทุกวันนี้..แต่ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย..พี่คิดถึงเธอเหลือเกินแต่พี่ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยมันช่างอึดอัดเหลือเกิน...ตอนนี้พี่รู้นะว่าเล็กกำลังไม่สบายใจที่สุดในชีวิตแน่เลยแต่เล็กต้องเข้มแข็งนะ..ถ้าเป็นเมื่อก่อนพี่คงจะไม่อยู่ห่างจากเล็กแน่ถ้าหากว่าเล็กไม่สบายใจแบบนี้เค้าจะคอยเป็นห่วงและคอยให้กำลังใจเล็กเสมอนะ(อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ..อิอิ)แต่ตอนนี้เล็กคงมีกำลังใจจากแฟนใหม่แล้ว..และแม้ว่าเล็กไม่มีใครแต่ระหว่างเราก็ไม่สามารถที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว. พี่อยากลืมเล็กให้ได้อะ..การจมปักอยู่กับอดีตมันทำให้พี่เองสุดทรมาน ..โชคดีนะเล็กสู้ๆนะ เล็กเป็นคนเข้มแข็งอยู่แล้ว
คนเราเมื่อทำผิดก็ต้องกล้ายอมรับอย่าหนีมันนะ อย่าหนีมันอีกเลย พี่ไม่อยากเห็นเธอต้องเป็นแบบนี้อะ ขอร้องหยุดเถอะนะ พี่มันเลวเองที่พูดมันออกไป พี่จะแก้ไขเอง

เป็นห่วงเสมอนะ

วันศุกร์ที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551

ความทรงจำที่แสนดีของเรา

ภาพนี้มันยังคงหมุนเวียนอยู่ในความทรงจำตลอดเวลา..ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันได้ผ่านพ้นไปแล้ว..พี่ยังคงรักเธอเสมอแต่ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เพราะความโกรธ..เมื่อคืนก็เผลอทำผิดต่อเล็กอีกแล้ว..นี่เราทำอะไรลงไป.เฮ้อ..เหนื่อยใจจริงๆ..ทำไมตัวเองเปลี่ยนไปได้มากมายถึงขนาดนี้..ขอให้อะไรๆดีขึ้นเร็วๆ....ก่อนที่จะเผลอทำอะไรผิดพลาดไปมากกว่านี้

วันจันทร์ที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2551

คนไร้ค่า

วันนี้ดันไปเปิดดู hi5 เค้าแล้วเราก้อเจอกับข้อความที่เค้าเคยพูดกับเราแต่วันนี้มันกับเป็นคำที่เค้าพูกกับคนที่เค้ารักในตอนนี้
เราเองก็แปลกคน แทนที่จะหลีกหนีกับสิ่งที่ทำให้เจ็บกับวิ่งเข้าใส่ เราจะเป็นแบบนี้อีกนานไหมอะ
ชีวิตที่เป็นอยู่แบบนี้เมื่อไหร่มันจะหายซักที ไม่อยากกลับไปพบเจออีกเลย แต่ยังไงก้อต้องกลับไปทำเพื่อความฝัน เผื่อตัวเองและครอบครัว สู้ๆเว้ย ไม่ตายหรอกเราเองก้อยังหายใจอยู่นี่หว่า ต้องลืมเค้าให้ได้ ไปๆๆๆๆๆ