วันศุกร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2551

ไม่รู้จะทำยังไงเลยจริงๆ


เรื่องราวทั้งหมดของเราทำไมมันต้องลงเอยแบบนี้ด้วย..พี่นี่แย่จริงๆเลยที่รักษาตัวเองไว้ไม่ได้ ตอนนี้พี่ไม่รู้จะทำตัวยังไงดีเลย
อยากบอกว่ารักหมดหัวใจ..แต่มันก้อไร้ค่า รู้แต่ว่าคงต้องปล่อยไป ตอนนี้ตัวเองเปลี่ยนไปมากมายจริงๆ พี่รับรู้เรื่องที่ตัวเองกำลังเจออยู่และพี่ก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำมันจริงๆอย่างที่คนอื่นบอก ต้องไม่ใช่ตัวเองแน่ๆ ดูแลตัวเองดีๆนะ ไม่ต้องคิดมากและไปใส่ใจกับคำพูดของคนอื่น พี่จะคอยเอาใจช่วย

วันอาทิตย์ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551

คงเป็นเพราะโชคชะตาของเรา

ทำไมเล็กถึงได้เปลี่ยนไปได้มากมายขนาดนี้ ยิ่งค้นหาก็ยิ่งเจอแต่เรื่องที่ปิดบังมาตลอด ...ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วเหลือเกินจนไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้เจออยู่ในทุกวันนี้..แต่ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย..พี่คิดถึงเธอเหลือเกินแต่พี่ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยมันช่างอึดอัดเหลือเกิน...ตอนนี้พี่รู้นะว่าเล็กกำลังไม่สบายใจที่สุดในชีวิตแน่เลยแต่เล็กต้องเข้มแข็งนะ..ถ้าเป็นเมื่อก่อนพี่คงจะไม่อยู่ห่างจากเล็กแน่ถ้าหากว่าเล็กไม่สบายใจแบบนี้เค้าจะคอยเป็นห่วงและคอยให้กำลังใจเล็กเสมอนะ(อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ..อิอิ)แต่ตอนนี้เล็กคงมีกำลังใจจากแฟนใหม่แล้ว..และแม้ว่าเล็กไม่มีใครแต่ระหว่างเราก็ไม่สามารถที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว. พี่อยากลืมเล็กให้ได้อะ..การจมปักอยู่กับอดีตมันทำให้พี่เองสุดทรมาน ..โชคดีนะเล็กสู้ๆนะ เล็กเป็นคนเข้มแข็งอยู่แล้ว
คนเราเมื่อทำผิดก็ต้องกล้ายอมรับอย่าหนีมันนะ อย่าหนีมันอีกเลย พี่ไม่อยากเห็นเธอต้องเป็นแบบนี้อะ ขอร้องหยุดเถอะนะ พี่มันเลวเองที่พูดมันออกไป พี่จะแก้ไขเอง

เป็นห่วงเสมอนะ

วันศุกร์ที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551

ความทรงจำที่แสนดีของเรา

ภาพนี้มันยังคงหมุนเวียนอยู่ในความทรงจำตลอดเวลา..ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันได้ผ่านพ้นไปแล้ว..พี่ยังคงรักเธอเสมอแต่ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เพราะความโกรธ..เมื่อคืนก็เผลอทำผิดต่อเล็กอีกแล้ว..นี่เราทำอะไรลงไป.เฮ้อ..เหนื่อยใจจริงๆ..ทำไมตัวเองเปลี่ยนไปได้มากมายถึงขนาดนี้..ขอให้อะไรๆดีขึ้นเร็วๆ....ก่อนที่จะเผลอทำอะไรผิดพลาดไปมากกว่านี้

วันจันทร์ที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2551

คนไร้ค่า

วันนี้ดันไปเปิดดู hi5 เค้าแล้วเราก้อเจอกับข้อความที่เค้าเคยพูดกับเราแต่วันนี้มันกับเป็นคำที่เค้าพูกกับคนที่เค้ารักในตอนนี้
เราเองก็แปลกคน แทนที่จะหลีกหนีกับสิ่งที่ทำให้เจ็บกับวิ่งเข้าใส่ เราจะเป็นแบบนี้อีกนานไหมอะ
ชีวิตที่เป็นอยู่แบบนี้เมื่อไหร่มันจะหายซักที ไม่อยากกลับไปพบเจออีกเลย แต่ยังไงก้อต้องกลับไปทำเพื่อความฝัน เผื่อตัวเองและครอบครัว สู้ๆเว้ย ไม่ตายหรอกเราเองก้อยังหายใจอยู่นี่หว่า ต้องลืมเค้าให้ได้ ไปๆๆๆๆๆ

วันอังคารที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2551

คนมันไม่ใช่

ฉันทุ่มเทหมดเลยทุกอย่าง
ยิ่งนานยิ่งหมดหวัง จะเป็นคนของเธอ
แต่เค้าเพิ่งเข้ามาไม่นานที่เธอเจอ
ก็ดูเธอพร่ำเพ้อ อยากเจอเค้าทุกวัน

ส่วนฉันที่เอาน้ำตาตั้งมากมาย
มาแลกน้ำใจของเธอแค่นิดเดียว
เธอก็ยังทำให้ดูว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย
เธอไม่เคย... จะให้

ก็เรา เสียที ถึงเราทุ่มเทกว่านี้
ก็ไม่มีทาง
อดทน เฝ้ารอ ให้เธอเห็นใจแค่ไหน
ก็ยิ่งเลือนลาง
จดจำไว้ อย่างเรามันยังไม่ใช่อยู่แล้ว

รักและหวังดี จากคนที่ไม่ใช่
จะมากมายแค่ไหน ไม่มีค่าซักหน่อย
ก็เทียบไม่ได้เลยกับเค้าที่เธอคอย
เค้าทำให้เล็กน้อย แต่เธอก็รักได้

ส่วนฉันที่เอาน้ำตาตั้งมากมาย
มาแลกน้ำใจของเธอแค่นิดเดียว
เธอก็ยังทำให้ดูว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย
เธอไม่เคย... จะให้