วันอาทิตย์ที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2550

ภาวนาให้ใจที่เจ็บจง..เข้มแข็ง

พรุ่งนี่แล้วที่เราสอบเป็นวันสุดท้าย...แต่เล็กเหลือตั้ง 3 วิชาสู้ๆนะจ๊ะ..จะเป็นกำลังใจให้เสมอ ได้ข่าวมาว่า database ทำอาจารย์ให้ทำคนเดียวด้วยก็พยายามด้วยนะจ๊ะ... คะแนนสอบออกมาก็ขอให้ได้คะแนนดีๆ ไม่ใช่ D นะแล้วแล้วถ้าเกรดออกมาก็ขอให้ได้2 กว่าๆแต่ถ้ามันไม่เป็นดั่งที่หวังก็อย่าเครียดจนเกินไปนะจ๊ะ
พี่เป็นห่วงเล็กมากนะ.. ถึงในตอนนี้เราจะไม่ได้เป็นเหมือนเดิมแล้วก็ตาม ..เล็กยังคงมีความหมายและเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตพี่เสมอ... ยังไงก็ดูแลสุขภาพให้มากๆนะรู้ไหม

ยังคงเป็นห่วงเสมอครับ...ระวีวรรณ

วันพุธที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2550

...มันช้าเกินไปที่บอกรักเธอ..

http://tashino.exteen.com/20070914/entry-2


วันนี้สอบ Data network มาทำไม่ค่อยได้เลยได้นอนมากเหนื่อยมากๆเลย..ทำไมหน่า..ต้องคิดถึงเธอมากมายถึงขนาดนี้..ทั้งที่น่าจะทำใจได้แล้วซักที... มันคงสายเกินไปแล้วจริงๆเราเองเป็นคนที่ทำให้เรื่องราวทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้.. เราเองได้โอกาสแล้ว ..ได้ความรักจากเธอมาแล้ว..แต่ดูแลรักษาไว้ไม่ได้เอง
แต่สิ่งที่ไม่เข้าใจเลยในตอนนี้ก้อคือ.. ทำไมกับช่วงเวลาแค่นี้เธอถึงได้เปลี่ยนไปมากถึงขนาดนี้...
เราเองพยายามที่จะเข้าใจแต่ก็ไม่อยากเชื่อทุกที.... คงมีแค่เราคนเดียวที่ไม่เข้าใจ..... วันนี้แอบมองไปเห้นเธอแถวๆตู้ atm แล้วเธอก้อกำลังจะกลับตอนนั้นเราอยู่ชั้น 3 แต่อยู่อีกคนละฝั่งเรารีบวิ่งไปชั้น 2 ที่อยู่ใกล้ๆเพื่อจะได้มองเห็นเธอชัดๆ ได้แต่แอบมองด้วยความคิดถึง ทั้งที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราคงต้องเข้าไปหาเธอแน่ๆ

ความรักจะไม่มีวันหายไปไหน....เค้ารักตัวเองนะคนดี

วันอังคารที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2550

ในวันที่เธอ.ไม่เหลือเยื่อใย

....ตัวเองมันคงถึงเวลาแล้วเนอะที่เค้าควรจะปล่อยตัวเองจากไปจริงๆ..เค้าไม่อาจห้ามหัวใจของตัวเองได้หรอก...บางครั้งเค้าก็พูดไม่ดีกับตัวเองเหมือนกันแหละ...เค้าขอโทษนะ...แต่เค้าไม่เคยโกรธตัวเองหรอกนะ
ตัวเองคงจะรำคาญเค้ามากๆ..เค้าก็เข้าใจนะแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน....หัวใจมันไม่ค่อยจะทำตามสักเท่าไหร่ทั้งๆที่รู้อยู่ว่ามีแต่จะต้องเจ็บที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะยังรักตัวเองมาก...มากจนเห็นแก่ตัว
ตัวเองจ้าเค้าจะต้องผ่านมันไปให้ได้....เค้ามันโง่มากเลยใช่ไหมตัวเองที่ทำแบบนี้......เค้ามองออกทุกอย่างว่าตัวเองรู้สึกยังไง..ตอนนี้เค้าก็คงไม่ต่างไปจากแฟนเก่าของตัวเองที่เค้าเคยรู้ใช่ไหม
ตัวเองวันเกิดเค้าๆรอตัวเองทั้งวันหวังลึกๆในใจว่าตัวเองคงจะมีข้อความส่งมาบ้างแต่ว่าก็ไม่มี.....ตัวเองช่างใจดำกับเค้าเหลือเกิน.....เค้าได้แต่หวังว่าน้องคนนั้นจะเป็นคนดี...ขอให้เขารักตัวเองให้มากๆ....ตัวเองก้อดูแลสุขภาพด้วยนะ...จำเอาไว้เสมอว่าตัวเองยังมีเค้าอยู่เสมอไม่ว่าตัวเองจะเป็นยังไง..ผู้ชายคนนี้ไม่มีวันที่จะทิ้งตัวเอง(เล็ก)ให้อยู่โดยลำพังขอสัญญา........หากวันไหนเขาทำให้ตัวเองเสียใจและมีน้ำตาตัวเองกลับมาหาเค้านะ....เค้าจะไม่ถามว่าเพราะอะไรแต่เค้าจะดีใจเมื่อตัวเองกลับมา

วันจันทร์ที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550

ในวันที่แสนเศร้า...สุดๆ

วันนี้เป็นวันเกิด...แต่มันกลับเป็นวันที่แสนเศร้า..คนที่รักมากที่สุดคนที่สำคัญที่สุดแม้แต่ข้อความอวยพรยังไม่มี..ทำไมตัวเองถึงทำได้ถึงขนาดนี้...มันไม่มีความหมายอะไรกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย...เค้ารอมาตลอดหวังว่าวันเกิดของเค้าตัวเองจะยอมคุยกะเค้าบ้างซักคำก้อยังดี...แต่กลับได้ยินคำว่า.."เชิญพร่ำเพ้อพรรณาไปเถอะ" นี่น่ะหรือคำอวยพรวันเกิดของตัวเองมันช่างต่างไปจากตัวเองที่เค้าเคยรู้จักมาก...ไม่อยากจะเชื่อแต่ก้อต้องยอมรับความจริงว่าในวันนี้ในหัวใจตัวเองคงไม่มีเค้าเหลืออยู่อีกแล้วจริงๆ

เค้าจะไม่โกรธตัวเองหรอกนะ...เค้ามันทำตัวเองๆจริงๆ

ขอบใจนะคนดีที่ครั้งหนึ่ง....เราเคยรักกัน....แต่เค้าจะรักตัวเองตลอดไป

ต่อให้ตัวเองจะเกียจเค้ามากแค่ไหนก็ตาม

วันอาทิตย์ที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2550

ความรักไม่เคยจางหาย


วันนี้ความคิดถึงยิ่งมากขึ้น.....ทำไมน่ะเค้าถึงได้รักตัวเองได้มากมายขนาดนี้...ทั้งที่ตัวเอง...ไม่ได้อยากได้ยินแม้กระทั้งเสียง...รู้สึกสงสารหัวใจแต่มันก้อสมควรแล้วที่ต้องเป็นแบบนี้...เค้าทำตัวเองๆจริงๆ

อยากให้ตัวเองได้รับรู้ความรู้ความรู้สึกข้างในของหัวใจของเค้าเหลือเกินแต่ตัวเองก็ไม่รับรู้....ไม่สนใจ

ที่จะรับฟังเลย....การที่ต้องเจอกับอะไรแบบนี้มันช่างปวดหัวใจเหลือเกิน...แต่ว่าตัวเองมีค่าเกินกว่าที่จะเหน็ดเหนื่อยท้อใจเค้าจะต้องสู้ต่อไปอย่ายอมแพ้...แม้ว่าตัวเองไม่เห็นค่า...เพราะว่าตัวเองมีความหมายต่อเค้าเหลือเกิน

วันศุกร์ที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2550

เฮ่อ! ไม่รู้....ทำบ้าอะไรลงไปเรา


ยังกลับไปรบกวนใจเธอ รู้ทั้งรู้อยู่แต่มันก็ทำไป อาจเพราะหัวใจ ลืมภาพเธอไปกี่หน ท้ายสุดก็วกวนคิดถึงเธออยู่ดี
ตัวเองเค้าอยากเจอกับตัวเองจังเลย...แต่ก็ไม่รู้ว่ายังโกรธกันอยู่หรือเปล่า..เค้าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย...ในใจของตัวเองคิดอะไรอยู่กันแน่นะ...เค้าเหนื่อยจังเลย...คิดถึงตัวเองมากๆ

ดูแลตัวเธอเองให้ดี จากนี้ไม่มีฉันเจอใครยังไงไม่สำคัญ อย่าลืมกันก็พอจากนี้ไปคงไม่ต้องรอ แค่สิ่งเดียวที่จะขอ ครั้งสุดท้าย

ส่งไกลแค่ไหนเธอก็ต้องไปอยู่ดีก่อนเราจากกันฉันควรจะหยุดเท่านี้น้ำตาที่มี ให้เธอโชคดี ให้เธอปลอดภัย ทุกอย่างจะส่งที่ไหน ฉันคิดว่าคงไม่ต่างยังไงก็เจ็บ เหมือนกัน ..เชื่อมั้ยว่ามันไม่ต่าง ยังไงจะคิดถึงเธอ..
ยังไงก็จะรักตัวเองตลอดไปนะ..

วันพฤหัสบดีที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2550

เมื่อไม่มีเธอ...

ก่อนนั้นฉันมีเธอที่เข้าใจวันนั้น เหมือนความสุขที่มีช่างมากมายมีเราอยู่เคียงข้างกันแต่วันนี้ เมื่อเส้นทางของเราต่างและครั้งนี้ เหมือนหัวใจของเรายิ่งเหินห่างทำไมต้องเป็นอย่างนี้ฉันนั้นยังรักเธออยู่หัวใจยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างบอกฉันมาเถอะถ้ามีทางจะทำให้เรานั้นเป็นเหมือนเดิมเพราะไม่มีเธอวันนี้ไม่มีเธอหันไปก็ไม่เจอ ไม่รู้จะยิ้มให้ใครเมื่อไม่มีเธอสุขไหนก็คงไม่มีความหมายหากมันต้องแลกกับเธอมองฉันด้วยดวงตาของคนเก่าอีกสักครั้งฉันยังเชื่อว่าความรักของเราไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเพราะว่ายังรักเธออยู่หัวใจยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างบอกฉันมาเถอะถ้ามีทางจะทำ จะทำให้เราเข้าใจเพราะไม่มีเธอวันนี้ไม่มีเธอหันไปก็ไม่เจอ ไม่รู้จะยิ้มให้ใครเมื่อไม่มีเธอสุขไหนก็คงไม่มีความหมายหากมันต้องแลกกับเธอไม่มีเธอ ไม่มีเธอ ไม่มีเธอ...ถ้าเรายังรักกันอยู่และใจเรายังเหมือนเดิมทุกอย่างบอกฉันมาเถอะถ้ามีทางจะทำให้เรานั้นเป็นเหมือนเดิมเพราะไม่มีเธอวันนี้ไม่มีเธอหันไปก็ไม่เจอ ไม่รู้จะยิ้มให้ใครเมื่อไม่มีเธอสุขไหนก็คงไม่มีความหมายหากมันต้องแลกกับเธอเพราะไม่มีเธอวันนี้ไม่มีเธอหันไปก็ไม่เจอ ไม่รู้จะยิ้มให้ใครเมื่อไม่มีเธอสุขไหนก็คงไม่มีความหมายหากมันต้องแลกกับเธอ

เมื่อความเหนื่อยล้าเริ่มมาเยือน

ตัวเองจ้าวันนี้เค้ารู้สึกเหนื่อยและท้อมาก..ตัวเองทำไมใจดำกับเค้ามากขนาดนี้...ตัวเองคงจะรำคาญและเกียจเค้ามากๆเลยซินะ..

ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่ตัวเองเค้าคงไม่ทำอย่างนี้หรอกตัวเอง...เค้าเชื่อมาตลอดว่าตัวเองไม่มีวันลืมเรื่องราวของเราความรักของเรา..

แต่สิ่งที่เค้าเจอในตอนนี้ตัวเองไม่เหลือมันเลยแม้แต่น้อย

ตัวเองเคยบอกเค้าว่า"ตัวเองกลัวว่าวันหนึ่งเค้าจะเบื่อที่จะง้อตัวเอง" แต่ตัวเองรู้ไหมเค้ากลัวว่าวันหนึ่งตัวเองจะจากเค้าไปจริงๆมากกว่ามาตลอด

บางทีต่อให้เค้ารักตัวเองมากมายแคไหนมันก้อไม่มีความหมายหรอกเพราะมันไม่มีค่าอะไรกับตัวเองเลย...ตัวเองไม่เคยเชื่อมันเลย

วันนี้ยังคงมีฉันที่รอเธออยู่...รู้ไหม ตรงนี้ วินาทีนี้ เธอได้ยินไหม เรื่องราวที่เกิด จะไม่มีทางเปลี่ยนฉันไปได้ จะไม่ฟังอะไรอะไรจากใคร และจะฟังจากเธอคนเดียวได้ไหม ก็เพราะเราจะเชื่อในกันและกัน ใช่ไหม..

ไม่ว่าจะยังไงเค้าก็รักตัวเองนะ......ยายบ๊อง

วันอังคารที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2550

เค้ารักตังเองนะ

เค้า....รักตัวเอง
คิดถึง...ตลอดเวลา
ตัวเอง..คิดถึงเค้าบ้างไหม

ยังจำมันได้ไหมตัวเอง..ที่ตัวเองเคยบอกพี่อยู่เสมอเวลาที่เราต้องอยู่ห่างกัน
วันที่ตัวเองได้อ่านข้อความนี้..มันคงตรงกับวันเกิดของเค้าพอดี..
เค้าหวังว่าตัวเองคงจะอ่านมันนะ(จดหมาย)..เพราะว่าถ้าตัวเองได้อ่านมันเค้าจะดีใจมากๆเลยอย่างน้อยตัวเองจะได้รู้ว่าเค้ารู้สึกยังไง..เวลานี้เค้าอยากจะอยู่กับตัวเองที่สุดเลยเหมือนวันเกิดปีที่แล้ว..อยากไปทำบุญในตอนเช้ากับตัวเอง..แต่มันคงเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆแล้งๆของเค้า..สิ่งที่เค้าทำนี้มันอาจเป็นแค่สายลมเท่านั้นในสายตาของตัวเอง..
แต่สำหรับเค้ามันมีความหมายมากมาย..อยากให้ตัวเองกลับมาจัง..วันเกิดปีนี้ถ้าได้ไปกินข้าวกับตัวเองซักครั้งก็คงดีซิเนอะ...พี่เคยทำผิดผลาดมาครั้ง..พี่จะไม่ทำมันอีก...เวลาทำให้พี่ได้รู้ว่าใครคือคนที่พี่รักจนหมดหัวใจ..ให้โอกาสอีกสักครั้งได้ไหมคนดี..พี่ไม่มีทางที่จะทำเหมือนเดิมอีกแล้ว..สัญญาคนดี..

ลืมตาเพื่อจะพบว่าไม่มีเธอ อยู่บนโลกใบที่เคยเจอ กับความรักที่มันสวยงาม อยากทำใจอยากจะรับความเป็นไป อยากจะไม่มัวมาอาลัย แต่ก็ไม่วายคิดถึงเธอ อยากพบอีกครั้งหนึ่ง อยากซึ้งอีกสักนาที อยากทำดีๆ กับเธออีกสักครั้ง ที่แล้วไม่เสียใจ กอดไว้ทั้งน้ำตา ก่อนจะยอมรับว่าเราเข้ากันไม่ได้ เธอเดินอยู่บนทางแห่งความจริง แต่ว่าฉันเดินจากทุกสิ่ง สู่ความฝันที่มันแสนไกล โอบกอดเธอที่เคยอยู่เคียงกาย โอบคำร่ำลากับทำใจ เธอคือรักเดียวที่ฉันมี อยากพบอีกครั้งหนึ่ง อยากซึ้งอีกสักนาที อยากทำดีๆ กับเธออีกสักครั้ง ที่แล้วไม่เสียใจ กอดไว้ทั้งน้ำตา ก่อนจะยอมรับว่าเราเข้ากันไม่ได้ อยากพบอีกครั้งหนึ่ง อยากซึ้งอีกสักนาที อยากทำดีๆ กับเธออีกสักครั้ง ที่แล้วไม่เสียใจ กอดไว้ทั้งน้ำตา ก่อนจะยอมรับว่าเราเข้ากันไม่ได้ อยากพบอีกครั้งหนึ่ง อยากซึ้งอีกสักนาที อยากทำดีๆ กับเธออีกสักครั้ง ที่แล้วไม่เสียใจ กอดไว้ทั้งน้ำตา ก่อนจะยอมรับว่าเราไปด้วยกันไม่ได้